Podłogi z Warszawy charakteryzują się dużą trwałością . Na podłogi do Warszawy sprowadza się deski z Podlasia, bo  stamtąd  najładniejsze. Niedaleko stolicy . Z  drewna  przywiezionego z podlaskich lasów tnie się  deski, a potem, w stolarniach te deski się obrabia do wymiarów potrzebnych,  aby móc położyć na podłogi. Warszawa ostatnio uruchomiła linię  produkcyjną parkietu. Produkuje się tu różne gatunki, z różnego rodzaju drewna klepki parkietowe. Wiele firm budowlanych zaopatruje się w materiał na podłogi w Warszawie.

parkiet jatoba

Włókna są średniej wielkości i zazwyczaj są łączone. Z jego właściwym pięknem, bogatą kolorystyką i ekstremalną twardością gatunek ten należy do najbardziej popularnych egzotycznych drewien na świecie.

Zastosowanie jatoby: meble, podłogi, stolarka wewnętrzna i zewnętrzna, wysokiej klasy wykończenia, schody, wyroby toczone, uchwyty pędzli, fornir dekoracyjny, elementy łukowe, wyroby ciesielskie, podłogi przemysłowe, konstrukcje ciężkie, mosty i podkłady kolejowe (lokalnie ).

Podłoga teak

Drewno to od czasów prehistorycznych wykorzystywano do konstrukcji statków i ich wyposażenia, a później także do budowy wagonów kolejowych. Używane jest także w meblarstwie, szczególnie do budowy mebli łazienkowych i kuchennych, także na podłogi, parkiet teak i ścian w narażonych na wilgoć pomieszczeniach. Drewno teakowe jest bardzo trwałe, zachowały się sprzęty z niego wykonane ponad 1000 lat temu.

Drzewo teak jest najważniejszym drzewem użytkowym w południowej Azji i oprócz siedlisk dzikich jest uprawiane także na plantacjach. Wyrębu na plantacjach dokonuje się po 15 latach od zasadzenia, kiedy drzewo ma 8 m wysokości, średnicę pnia ok 0,5 m. Biologia drzewa teakowego jest dość intensywnie badana od roku 1969, kiedy w Tajlandii pod egidą FAO powstały pierwsze ośrodki naukowe (ang. Teak Improvement Centers), mające na celu rozszerzenie plantacji tej rośliny. Największym producentem drewna teakowego jest Birma, a następnie Indie i Tajlandia. Mniejsze plantacje drzewa teakowego są również w Afryce i Ameryce Środkowej.

Istnieją doniesienia, ze wyciągi z kwiatów mają mieć działanie moczopędne, wyciągi z kory mogą mieć działanie przeciwbakteryjne, natomiast pył z drewna wykazuje działanie przeciwgrzybicze. U niektórych ludzi kontakt z drewnem teakowym wywołuje reakcje alergiczne.

Pozycja w systemie Reveala 

Gromada okrytonasienne Cronquist, podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa jasnotowe (Lamiidae Takht. ex Reveal), nadrząd Lamianae Takhtajan, rząd jasnotowce (Lamiales Bromhead), podrząd Lamiineae Bessey in C.K. Adams, rodzina jasnotowate (Lamiaceae Lindl), plemię Tectoneae Briq. in Engl. & Prantl, rodzaj Tectona L.

Gatunki

Najbardziej rozpowszechnione są trzy gatunki: teczyna wyniosła (Tectona grandis) z kilkoma podgatunkami: T.g. tomentella, T.g. punctata, T.g. canescens, T.g. pilosula, T.g. glabrifolia, jest gatunkiem najbardziej wykorzystywanym użytkowo, rosnącym w Indiach i Indochinach,

Tectona hamiltoniana rosnąca endemicznie na terenie Birmy, oraz

teczyna filipińska (Tectona philippinensis) rosnąca endemicznie na Filipinach.

Poza nimi do tego rodzaju należą: Tectona Australis, Tectona ternifolia

Doussie posiada bardzo wysoką naturalną odporność – niewielkie wartości skurczów w kierunku stycznym i promieniowym świadczą o małej tendencji drewna do paczenia się i pękania. Dzięki temu przy zmianach wilgotności, jest mniejsze prawdopodobieństwo rozsychania się parkietu.

Zastosowanie doussie: Doussie jest odporne na kwasy i dlatego robi się z niego laboratoryjne stoły. Ponadto  doussie jest twarde, wytrzymałe, wodoodporne, nie podlega gniciu, idealne na podłogi drewniane. Jako że jest wyjątkowo wytrzymałe i twarde może być stosowane oprócz produkcji: podłogi, parkiet doussie, także do wykonania mebli czy budowy statków, prac hydraulicznych, kolejnictwa, zbiorników na środki chemiczne, schodów, okien, drzwi, mebli ogrodowych, stolarki wewnętrznej i zewnętrznej.

Występuje w Afryce zachodniej, środkowej i wschodniej.

Poza niewątpliwymi walorami estetycznymi podłogi wykonane z drewna egzotycznego cechuje: trwałość, łatwość w utrzymaniu, wytrzymałość, możliwość wielokrotnego odnawiania oraz niespotykana twardość. Egzotyczne gatunki drewna przewyższają parametrami technicznymi gatunki europejskie. Podłogi z litego drewna są świetnym regulatorem wilgotności powietrza, doskonałym izolatorem termicznym i akustycznym, niealergizują.

Pokrój

Osiąga wysokość od 20 do 50 m. Drzewo rosnące swobodnie wykształca szeroką koronę. Korona młodych drzew jest kulista, z czasem staje się kopułowata.

Pień

Drzewo rosnące swobodnie ma krótki pień dochodzący do 2-3 m średnicy, konary są grube i rozłożyste. Młode drzewo ma korę gładką, błyszczącą, brązowawą lub białoszarą, stare ? grubą, szarą do ciemnoszarej, głęboko, podłużnie spękaną. Z pnia często wyrastają konary zaledwie kilka metrów nad ziemią, co nadaje drzewu wygląd dwupiętrowy.

Pąki

Pąki skrętoległe (2/5), jajowate, przekrój poprzeczny zbliżony do pięciokąta. Łuski brązowe, czarno obrzeżone, końce czarne, szaro owłosione (Zdjęcie zimowe).

Liście

Ułożone skrętolegle, 5-18 cm długości, skórzaste, nagie, z lekko szarozielonym odcieniem, od spodu nieco owłosione, z 3-6 parami zaokrąglonych klap, ogonki liściowe krótkie (do 1 cm), nasady uszate lub sercowate. Nerwy boczne dochodzą do końca klap i do wcięć między nimi.

Kwiaty

Wiatropylne, rozdzielnopłciowe. Kwitną od końca kwietnia do końca maja równocześnie z rozwojem liści. Kwiaty męskie ? długie i wiotkie, luźno zwisające kotki zgrupowane po kilka sztuk i wyrastające z pąków bocznych zeszłorocznych pędów. Kolor żółtawo-zielony. Kwiaty żeńskie ? mało widoczne, drobne, kształt cebulkowaty. Zebrane po kilka na długiej szypułce wyrastają na pędach tegorocznych. Dają początek żołędziom.

Owoce

Orzechy potocznie nazywane żołędziami, po 2-3 na szypułce o długości 2 do 5 cm, mają kształt elipsoidalno-walcowaty. Długość 20 do 40 mm, grubość 10-18 mm. Najgrubsze zazwyczaj w połowie długości. Znamię płaskie, szczyt słabo zaostrzony. Osadzone są w półokrągłych miseczkach (kupula). Młode żołędzie mają wzdłużne, ciemniejsze pręgi. Na dojrzałych i suchych pręgi widoczne są po namoczeniu. Drzewo rosnące swobodnie owocuje po 40-50 latach, natomiast w zwartym lesie po 60-80.

Korzeń

Głęboki, palowy na glebach głębokich i świeżych, powierzchniowy na glebach płytkich. Dzięki długim i mocnym korzeniom drzewa potrafią się oprzeć nawet bardzo silnym wichurom.

Biologia

Fragment przekroju przez pień Biel jest średnio twarda, o barwie biało ? żółtawej. Twardziel ? ciężka, odporna na ścieranie, bardzo twarda, barwy brunatnej. Przewyższa ona wszystkie drzewa europejskie pod względem wytrzymałości i trwałości drewna. Najczęstsze wady drewna to krzywizny, nieregularny układ przyrostów rocznych, listwy mrozowe, przebarwienia, pęknięcia oraz chodniki owadzie i zgnilizny. Drewno dębowe zatopione w bagnach, torfowiskach lub rzekach, po kilkuset latach przybiera czarną matową barwę (“czarny dąb, polski heban”). Jest to skutek reakcji garbników z solami żelaza rozpuszczonymi w wodzie. Pomimo tego traci niewiele ze swej wytrzymałości, zyskuje natomiast wysoką wartość i jest wykorzystywane przy produkcji mebli stylowych oraz w inkrustacjach. Jest trudniejsze w obróbce od drewna sezonowanego na powietrzu. Drewno dębowe użyte przy budowie Biskupina (gmina Gąsawa) zachowało się w bardzo dobrym stanie, a datowane jest na 747?722 r. p.n.e.

Właściwości fizyczne oraz skład chemiczny dębu szypułkowego i dębu bezszypułkowego są bardzo podobne.

Skład chemiczny

celuloza ? od 44,9 do 46,3%, hemicelulozy ? od 17,5 do 25,5%, lignina ? od 23,5 do 28,1%, garbniki ? od 4 do 17%, substancje mineralne ? od 0,3 do 0,7%.

Właściwości fizyczne

gęstość w stanie suchym ? 590 kg/m?, gęstość przy wilgotności 12?15% ? od 630 do 700 kg/m? (drewno świeżo ścięte ok. 1080 kg/m?), skurcz w kierunku stycznym ? od 7 do 12%.

Cechy makroskopowe drewna

Widoczne naczynia duże w drewnie wczesnym, w drewnie późnym występują naczynia małe zebrane w promieniowo zorientowane zgrupowania. Słoje roczne wyraźne. Występują promienie drzewne szerokie i jednorzędowe. Promienie drzewne szerokie, widoczne na wszystkich przekrojach, jednorzędowe niewidoczne.

Cechy mikroskopowe drewna

Drewno dębu składa się z naczyń, włókien drzewnych, cewek włóknistych, promieni drzewnych i z miękiszu drzewnego podłużnego.

Naczynia, które w drewnie wczesnym tworzą pierścień złożony z 1 do 4 rzędów, w strefie twardzieli są zamknięte wcistkami, a ich człony mają perforację prostą. Naczynia w drewnie późnym mają znacznie mniejszą średnicę, zebrane są w promieniowo zorientowane zgrupowania. Wymiary naczyń: długość członów 200?400 ?m, średnica naczyń wczesnych 100?400 ?m, późnych 10?50 ?m. Udział naczyń w drewnie późnym 10?19%, w drewnie wczesnym 42?44%,

Włókna drzewne są grubościenne o długości 280?1600 ?m, natomiast cewki włókniste kształtem i wymiarami zbliżone są do włókien drzewnych. Udział włókien drzewnych i cewek wynosi od 40 do 60%.

Promienie drzewne występujące w drewnie dębu mogą być jednorodne, jednowarstwowe (rzadziej dwuwarstwowe) i szerokie zbudowane z 10 do 30 komórek. Wąskie promienie drzewne przebiegające w pobliżu dużych naczyń są łukowato wygięte (promienie ?omijają? naczynia), natomiast szerokie biegną po linii prostej (naczynia ?omijają? promienie). Udział promieni drzewnych waha się w granicach 14?33%.

Miękisz drzewny podłużny występuje jako miękisz przynaczyniowy i pozanaczyniowy (rozproszony i styczny). W drewnie późnym widać nieregularne promieniowo położone pasemka, które są wynikiem zgrupowania się naczyń małych i miękiszu drzewnego. Udział miękiszu drzewnego wynosi 2,8?8,0%.

Rozwój

Drzewo długowieczne, żyje ponad 700 lat. W młodości rośnie dość szybko na wysokość, proces ten kończy się w wieku 120?200 lat. Przyrost pnia na grubość trwa jednak dalej.

Zmienność

Tworzy mieszańce z dębem bezszypułkowym Quercus x rosacea Bechst. = Q. intermedia Boenn.) o cechach pośrednich. Najłatwiej rozróżnić te dwa gatunki po kształcie i unerwieniu liści, oraz po długości szypułki. Pozostałe cechy są w dużej mierze zbieżne lub różnice pomiędzy nimi są mało widoczne i posłużenie się nimi może być zawodne przy próbie ustalenia gatunku. Krzyżuje się też z dębem omszonym.

Jest szereg odmian uprawnych:

Argenteovariegata ? odm. wolno rosnąca o liściach mniejszych niż u typu, biało nakrapianych.

Atropurpurea ? odm. o młodych liściach ciemnoczerwonych, później ciemnozielonych, bardzo wolno rosnąca, tworząca niewielkie drzewka.

Concordia ? odm. żółtolistna. Młode liście żółte (podobne jak u buka pospolitego ‘Zlatia’), potem zieleniejące, wrażliwe na ostre słońce. Jest to małe drzewo (dorasta do 8 m w wieku 40 lat). Pokrój szerokostożkowy, kulisty w starszym wieku. Odmiana o ciekawym zabarwieniu liści, polecana do aranżacji kolorystycznych.

Cupressoides ? odm. cyprysowata. Okazy o wyjątkowo wąskiej sylwetce.

Fastigiata ? odm. stożkowa. Wszystkie konary i gałęzie wyprostowane, rosnące równolegle do pnia (pokrój zbliżony do topoli włoskiej). Dzięki temu tworzy koronę wrzecionowatą lub wąskostożkową. Gałęzie często falisto pogięte. Najczęściej rozmnażany przez szczepienie, choć mnożony generatywnie (z nasion) zachowuje dużą ilość cech odmiany. Osiąga wysokość do 15 m i szerokość do 4 m. Polecany do nasadzeń w miejscach reprezentacyjnych, przy wjazdach oraz alejach.

Pendula ? odm. zwisająca. Gałęzie mniej lub bardziej zwisające, odmiana jest bardzo zmienna ? od drzew wysokich do niskich o koronie parasolowatej.

Pectinata ? odm. strzępolistna. Liście głęboko wcinane, pierzastosieczne, wzrost drzewa bardzo powolny.

Purpurascens ? młode liście na wierzchu czerwonawe, potem ciemnozielone, wzrost normalny.

 Ekologia

Tworzy dąbrowy (Quercetum), występuje także w lasach mieszanych, łęgach i grądach. Występuje na nizinach, a w obszary górskie wkracza zwykle dolinami. Dobrze znosi okresowe zalewanie, jest drzewem światłolubnym, ale jako młode drzewo dobrze znosi zacienienie boczne. Preferuje gleby świeże, głębokie, żyzne i wilgotne, są to gliny lekkie, średnie i iły. Rośnie na glebach brunatnych i płowych. Niektóre dęby w Puszczy Białowieskiej osiągają wysokość 43 m (pierśnica do 3m) i są uważane za jedne z najwyższych przedstawicieli swego gatunku. W południowej Polsce występuje do wysokości 40 ?500 m n.p.m. powyżej spotkać można tylko pojedyncze okazy ? na dużych wysokościach skarłowaciałe. Najwyżej odnotowane występowanie w naszym kraju ? Karkonosze ? 925 m n.p.m. Najwyżej odnotowany w Europie ? Alpy 1420 m n.p.m., w Azji na Kaukazie w podgatunku pedunculiflora ? 1800 m n.p.m. W Polsce największe skupiska tego gatunku to Puszcza Białowieska, Puszcza Borecka, dolina Odry na Nizinie Śląskiej oraz Dąbrowy Krotoszyńskie, lasy czeszewskie i czerniejewskie na Nizinie Wielkopolskiej.

Gatunek wyróżniający dla dla: podzwiązku Ulmenion minoris, zespołu Ficario-Ulmetum minoris, dla grupy zespołów dąbrów niżowych na glebach wilgotnych, zespołu Betulo pendulae-Quercetum roboris, dla dąbrów podgórskich na glebach oglejonych, borów mieszanych, zespołu Calamagrostio villosae-Pinetum i Frangulo-Rubetum plicati.

 Zastosowanie

 Surowiec drzewny

Drewno dębowe jest cenione w stolarstwie, bednarstwie i szkutnictwie, parkiet dąb (twardością niekiedy przewyższa drewno bukowe). Dawniej wykorzystywane również w kołodziejstwie oraz jako materiał konstrukcyjny.

żródło: wikipedia

Najpopularniejszy parkiet egzotyczny to właśnie  Merbau szczególnie predysponują je do wyrobu eks podłóg i parkietów w pomieszczeniach reprezentacyjnych w budynkach użyteczności publicznej i domach prywatnych. Drewno merbau przybiera barwy od żółto-brązowej, przez czerwono-brązową, aż do szlachetnego, głębokiego brązowego koloru rozjaśnionego złotymi cętkami. Naturalnie wzbogacone przez delikatne złocenia podkreśla dostojność miejsca i doskonale współgra z nowoczesnym wyposażeniem. Właśnie to, że niektóre z naczyń wypełnione są żółtym, połyskującym pyłem, który pod przeźroczystymi powłokami malarsko-lakierniczymi do złudzenia przypomina misternie wykonane złote inkrustacje w kształcie drobnych pasemek wyróżnia ten gatunek spośród innych.  Dlatego właśnie najlepiej sprawdzi się w kolonialnym stylu urządzania wnętrz, dla którego charakterystyczne są meble z ciemnego egzotycznego drewna oraz etniczne rękodzieło. Posadzka z merbau doskonale współgra z rzeźbami, posążkami i maskami wykonanymi z hebanu, mahoniu, drzewa sandałowego i cedru. Te egzotyczne gatunki, mimo że różniące się od siebie barwą i strukturą, utworzą harmonijne zestawienia.

Jednocześnie ciemna barwa nawierzchni maskuje ewentualne zabrudzenia i zarysowania. Dzięki temu podłoga dłużej zachowuje pełne walory estetyczne.  Parkiet  merbau równie dobrze zaprezentuje się np. w stylu klasycznym, gdzie staną na niej masywne biurka i szafy, czy też skórzane kanapy. Do tej ciemnej egzotycznej posadzki należy z wyczuciem dobierać kolory ścian. Najlepiej sprawdzą się barwy ciepłe, czyli beże, jasny brąz i ecru.

Merbau jest twarde, a więc bardzo odporne na ścieranie i wgniecenia. Gatunek ma naturalną bardzo wysoką odporność a przy tym jest o 30% twardszy od dębu a przy tym stabilny, jeżeli chodzi o zmiany wilgotności, dzięki temu daje twarde i wytrzymałe podłogi o spokojnych, eleganckich wzorach.  

Drewno Merbau

Merbau posiada doskonałe właściwości mechaniczne i fizyczne. Charakteryzujące się niespotykaną stabilnością oraz odpornością na biodegradację. Twardość o około 30% większa od dębu. Ze względu na swoje właściwości mechaniczne i fizyczne jest rekomendowany jako materiał do produkcji  takich wyrobów jak: podłogi,parkiet, schody i elementów wykończenia wnętrz.  Świeże drewno jest bardzo zróżnicowane w tonacji – żółtawe do pomarańczowo-brązowego; potem ciemnieje – paleta waha się od czerwonawo-brązowego do głębokiego brązu; złote cętki we włóknach drewna dają ciekawy efekt wizualny. Posiada niezbyt widoczną, dekoracyjną strukturę oraz jednolity kolor.
Właściwości:

• kolor: biel: wyraźnie oddzielony – jasno żółty szer. 5-8 cm; twardziel: brązowy do ciemno brązowego
• włókna: proste lub czasami lekko splecione
• tekstura: średnio widoczna, mało słoista, zwarta, z jaśniejszymi plamkami
• słoje: mało zaznaczone, zwarte,
• bardzo duża stabilność wymiarowa
• bardzo duża twardość i trwałość
• ciemniejące

Teak jest drzewem którego wysokość dochodzi do 40 m. Pień dorosłego drzewa osiąga długość do 20 m i średnicę od 1,5 do 3 m. Bezpośrednio po ścięciu Teak ma ciężar właściwy w granicach 800-900 kg/m3, który po osiągnięciu wilgotności ok. 9% spada do ok. 600- 700 kg/m3.

Drewno Teaku charakteryzuje się dużą różnorodnością barwy, od żółci poprzez czerwień do ciemnego brązu, często z pojedynczymi czarnymi słojami. Z czasem Teak w naturalny sposób zmienia swój pierwotny kolor na ciemny brąz. Zapobiec temu procesowi można stosując materiały do wykończenia powierzchni z filtrami UV.

Teak podobnie jak Lapacho czy Merbau jest w niewielkim stopniu wrażliwy na wodę i z tego powodu należy do gatunków najbardziej odpowiednich do wykonywania podłóg w łazienkach, konstrukcji na zewnątrz takich jak nabrzeża basenów, meble ogrodowe czy mostki. Naturalna odporność Teaku na działanie wody słodkiej i słonej jest jeszcze wyższa od Lapacho, dlatego drewno to jest wykorzystywane do wykończenia pokładów jachtów i statków.

Teak charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na grzyby i insekty. Parkiet Teak jest bardzo stabilny i charakteryzuje się bardzo długim okresem osiągania stanu równowagi higroskopijnej dlatego może być z powodzeniem układany nawet w łazienkach. Często w łazienkach jest układany z tzw. gumą pomiędzy deskami.

Czarny dąb znajdowany jest w całej niemal Europie, jednak największe jego skupiska usytuowane są w dorzeczach rzek Europy Środkowej i Południowej. W Polsce największe znaleziska znajdują się w okolicach Dębicy oraz Szprotawy.

Zastosowanie 

Drewno czarnego dębu wykorzystuje się do produkcji forniru oraz jako materiał rzeźbiarski. Znajduje zastosowanie przy produkcji mebli stylowych, galanterii drzewnej (głównie pamiątkowej), używany jest także w intarsjach i inkrustacjach, ekslusywne podłogi dębowe.